"Jeannette. Dzieciństwo Joanny d’Arc"

Ceniony wrocławski festiwal ponownie gościć będzie w Kinie Pod Baranami. Podczas tegorocznego tournée krakowscy widzowie będą mieli okazję zobaczyć przede wszystkim debiuty nagradzane na międzynarodowych festiwalach. W programie znalazła się m.in. mocna, oparta na prawdziwych wydarzeniach Bliskość opowiadająca o porwaniu pewnego żydowskiego chłopaka. To pierwsza pełnometrażowa produkcja rosyjskiego reżysera Kantemira Bałagowa, będącego również autorem scenariusza. Bliskość zaprezentowano m.in. w sekcji Un Certain Regard podczas zeszłorocznego festiwalu w Cannes, gdzie film zdobył Nagrodę Międzynarodowej Federacji Krytyków Filmowych (FIPRESCI). Na ekranie pojawi się także poruszający portret dziecięcej żałoby, czyli Lato 1993 Carli Simón. Uważne, ale i czułe spojrzenie reżyserki na losy małej bohaterki filmu spotkało się z uznaniem na festiwalu w Berlinie w 2017 roku, gdzie film uhonorowano nagrodą za najlepszy debiut.

W ramach przeglądu będzie można również zobaczyć rozgrywające się na przeciwległych krańcach świata baśniowe opowieści. Nie jestem czarownicą to historia 9-letniej dziewczynki oskarżonej o czary. Zambijska reżyserka Rungano Nyoni snuje swoją opowieść w absolutnie unikalnym stylu, balansującym pomiędzy patosem a niecodziennym humorem. W rozgrywającym się w pokrytej śniegiem Danii filmie Zimowi bracia Hlynura Pálmasona kamera towarzyszy dwóm braciom, robotnikom, podczas ich codziennej, fizycznej pracy. Z pomocą zachwycającego obrazu i czarnego humoru, reżyserowi udało się stworzyć mroczną, fantasmagoryczną opowieść, w której pojawia się jednak promyk nadziei.

"Zimowi Bracia"

Obok młodych reżyserów w programie tournée pojawią się uznani twórcy kina autorskiego. Fani twórczości Bruno Dumonta nie mogą przegapić pokazu filmu Jeannette. Dzieciństwo Joanny d’Arc, w którym reżyser przedstawia nowe spojrzenie na ikoniczną postać francuskiej historii. W charakterystyczny dla siebie sposób Dumont łamie konwencje. Porzucając dobrze znaną część losów Dziewicy Orleańskiej, reżyser wykorzystuje swoją wizję dzieciństwa bohaterki do komentarza na temat relacji między religią a przemocą. Całość dodatkowo okrasza współczesną muzyką, ekscentryczną choreografią i humorem. Na drugim biegunie filmowego stylu znajduje się Šarūnas Bartas, który w swoim najnowszym filmie Szron zaprezentuje poruszającą i bardzo oszczędną w środkach opowieść o wojnie na Ukrainie. Jeden z najbardziej wyrazistych przedstawicieli nowego pokolenia litewskich twórców filmowych tym razem opowiada o młodych wolontariuszach, którzy wyruszają na ogarnięte wojną tereny z pomocą humanitarną. Słynący z unikalnego stylu i zamiłowania do kina kontemplacyjnego filipiński reżyser Lav Diaz przedstawi historię kobiety opuszczającej więzienie, w którym przebywała przez 30 lat za przestępstwo, którego nie popełniła. Snującą się powoli opowieść Diaz zamknął w precyzyjnie skonstruowanych, czarno-białych kadrach i skłaniających widza do zatrzymania się i refleksji długich ujęciach. Podczas tegorocznego festiwalu w Wenecji, Kobietę, która odeszła nagrodzono Złotym Lwem dla najlepszego filmu.

"Kobieta, która odeszła"

Nowe Horyzonty Tournée 2018
12-18 stycznia 2018
Kino Pod Baranami

Bilety:
20 zł (normalny) | 15 zł (ulgowy)
Karnet (7 filmów): 70 zł

Program:

piątek, 12 stycznia
19.05 Jeannette. Dzieciństwo Joanny D'arc | Jeannette L'enfance De Jeanne D'arc
reż. Bruno Dumont, Francja 2017, 115’

sobota, 13 stycznia
19.05 Zimowi Bracia | Vinterbrødre
reż. Hlynur Pálmason, Dania 2017, 100’

niedziela, 14 stycznia
15.00 Kobieta, Która Odeszła | Ang Babaeng Humayo
reż. Lav Diaz, Filipiny 2016, 226’

poniedziałek, 15 stycznia
19.05 Lato 1993 | Estiu 1993
reż. Carla Simón, Hiszpania 2017, 97’

wtorek, 16 stycznia
18.05 Bliskość | Tesnota
reż. Kantemir Bałagow, Rosja 2017, 118'

środa, 17 stycznia
19.05 Szron | Frost
reż. Šarūnas Bartas, Litwa/Francja/Ukraina/Polska 2017, 115’

czwartek, 18 stycznia
19.05 Nie Jestem Czarownicą | I Am Not A Witch
reż. Rungano Nyoni, Wielka Brytania/Francja 2017, 90’

"Szron"

O filmach:

Bliskość | Tesnota
reż. Kantemir Bałagow, Rosja 2017, 118'
MFF w Cannes 2017: Nagroda Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej (FIPRESCI) w sekcji Un Certain Regard
MFF w Salonikach 2017: konkurs główny
Otwarty Rosyjski Festiwal Filmowy "Kinotawr" w Soczi 2017: najlepszy debiut (Kantemir Bałagow), Nagroda Izby Krytyków i Znawców Filmowych
Bliskość w uznanym za objawienie canneńskim debiucie Kantemira Bałagowa ma w sobie wiele z zaduchu. I nic dziwnego, znajdujemy się w końcu we wrzącym kotle północnego Kaukazu u schyłku lat dziewięćdziesiątych, gdzie warunkiem przetrwania jest lojalność wobec „plemienia”: rodziny i etnicznej wspólnoty. Bałagow patrzy na rodzinny Nalczyk oczami młodej Żydówki, uwikłanej w sieć znienawidzonych zależności, w imię których dziewczyna ma poświęcić się, by ocalić brata. Ilana (rozsadzająca ciasne kadry swoją niesamowitą energią Daria Zhovner) próbuje wymknąć się ograniczeniom, szuka wolności, boksuje się z rzeczywistością, podczas gdy Bałagow zamyka wokół niej świat jak ring. Elektryzujący, miejscami brutalny, momentami kontrowersyjny debiut 26-latka jest zwiastunem nowego, wyjątkowego filmowego talentu.
(Małgorzata Sadowska dla www.nowehoryzonty.pl)

Jeannette. Dzieciństwo Joanny D'arc | Jeannette L'enfance De Jeanne D'arc
reż. Bruno Dumont, Francja 2017, 115’
Nagrody Louis Delluca 2017: nominacja do nagrody za najlepszy film (Bruno Dumont)
Bruno Dumont nie przestaje zaskakiwać. Tym razem ulubieniec nowohoryzontowej publiczności wziął na warsztat biografię Joanny d'Arc. Zamiast jednak skupić się na najważniejszych wydarzeniach z życia francuskiej bohaterki narodowej, reżyser postanowił przedstawić na ekranie jej dzieciństwo. Jakby tego było mało, w Jeannette... Dumont kontynuuje swoje eksperymenty z gatunkami filmowymi i opowiada historię Joanny w konwencji musicalu. Na eklektycznej ścieżce dźwiękowej techno spotyka się z rockiem i rapem, a towarzyszące piosenkom absurdalne układy taneczne wprowadzają na ekran humor rodem z Martwych wód. Dumont nie byłby jednak sobą, gdyby ograniczył się wyłącznie do niezobowiązującej zgrywy. Łącząca żarliwą wiarę z nieposkromionym gniewem Joanna, tak jak wielu bohaterów francuskiego reżysera, zostaje umiejscowiona na pograniczu grzechu i świętości. Sam film, mimo historycznego kostiumu, stanowi natomiast celny komentarz do czasów, w których fanatyzm religijny coraz częściej stanowi źródło przemocy.
(Piotr Czerkawski dla www.nowehoryzonty.pl)

Kobieta, Która Odeszła | Ang Babaeng Humayo
reż. Lav Diaz, Filipiny 2016, 226’
MFF w Wenecji 2017: Złoty Lew dla najlepszego filmu
Bohaterką najnowszego dzieła Lava Diaza (m.in. Florentina Hubaldo, CTE; Kołysanka do bolesnej tajemnicy) jednego z tuzów kina azjatyckiego, jest Horacia, kobieta niesłusznie wtrącona do więzienia na 30 lat. Tuż przed wyjściem z zakładu dowiaduje się, kto faktycznie popełnił zarzucaną jej zbrodnię. Przez trzy dekady świat zdążył zmienić się na gorsze, jednak Horacia ze stoickim spokojem obmyśla plan zemsty (...).
Diaz wrzuca swoją bohaterkę w dziki i nieznany świat Filipin końca lat 90., w którym bezwzględna przemoc i ciągłe porwania obywateli są na porządku dziennym. Brutalna rzeczywistość zmusza Horacię i wielu jej podobnych do zakładania masek, bycia kimś innym. Reżyser bezustannie każe bohaterom analizować wybory moralne i brać udział w niekończącej się walce o własne dusze.
(Sławomir Wasiński dla www.nowehoryzonty.pl)

"Lato 1993"

Lato 1993 | Estiu 1993
reż. Carla Simón, Hiszpania 2017, 97’
MFF w Berlinie 2017: najlepszy debiut pełnometrażowy (Best Feature Film), Grand Prix Międzynarodowego Jury Pokolenia Kplus
MFF w Buenos Aires 2017: najlepszy reżyser (Carla Simón)
Europejskie Nagrody Filmowe 2017: nominacja do nagrody za Europejskie Odkrycie
MFF w Istambule 2017: Nagroda Specjalna Jury
Hiszpański Festiwal Filmowy w Maladze 2017: Nagroda Dunii Ayaso, najlepszy hiszpański film (Carla Simón)
Nagrody Filmowe Fenix 2017: najlepszy scenariusz (Carla Simón)
Lato 1993 roku to czas trudnych zmian. Sześcioletnia Frida ma zamieszkać ze swoim wujkiem i jego rodziną na hiszpańskiej prowincji. Nie jest to jednak wakacyjny wyjazd. Dziewczynka straciła oboje rodziców - mama niedawno zmarła po długiej chorobie - i musi nauczyć się żyć z nowymi opiekunami. Pierwszy film pełnometrażowy Carli Simón oparty jest częściowo na jej dziecięcych doświadczeniach. Unikając sentymentalizmu, katalońska reżyserka rysuje złożony portret emocjonalny dziecka, które mierzy się z falą sprzecznych uczuć - gniewem, zazdrością, ale i rodzącym się poczuciem przywiązania. Z wyczuciem ukazuje proces przeżywania straty, skupiając się nie na dramatycznych wydarzeniach, lecz obserwacji pozornie prozaicznej codzienności. Pomaga jej w tym charyzmatyczna, nad wiek dojrzała odtwórczyni głównej roli Laia Artigas. Ten poruszający film o cierpkim smaku dzieciństwa ciepło przyjęto na festiwalach na całym świecie.
(Mariusz Mikliński dla www.nowehoryzonty.pl)

Nie Jestem Czarownicą | I Am Not A Witch
reż. Rungano Nyoni, Wielka Brytania/Francja 2017, 90’
MFF Africa 2017: najlepszy film fabularny
MFF w Cannes 2017: nominacja do Złotej Kamery
British Independent Film Awards 2017: nagroda dla najlepszego reżyser (Rungano Nyoni) i 11 innych nominacji, Nagroda Douglasa Hickoxa
MFF w Sztokholmie 2017: najlepszy debiut reżyserski (Rungano Nyoni)
Kilkanaście minut trwała w Cannes owacja na stojąco dla Rungano Nyoni i jej mrocznej baśni, której akcja rozgrywa się w Zambii. Uznana za czarownicę i jako sierota bezbronna wobec oskarżeń, dziewięcioletnia Shula zostaje wysłana do obozu dla wiedźm. Wykluczone ze wspólnoty, odizolowane kobiety zmuszane są do ciężkiej pracy i traktowane jako turystyczna atrakcja. Każda z czarownic ma przytwierdzoną do pleców białą szarfę – po to, by nie mogła odlecieć. W filmie taką szarfą jest realizm, za sprawą którego baśniowy, magiczny świat nigdy nie traci związku z rzeczywistością. Idealnie dawkowane egzotyka i swojskość, symbolika i obyczajowy konkret, a do tego spora garść poezji, szczypta humoru oraz zjawiskowa mała Maggie Mulubwa w głównej roli – to wszystko tworzy czarodziejską filmową miksturę, działającą jeszcze długo po wyjściu z kina.
(Małgorzata Sadowska dla www.nowehoryzonty.pl)

Szron | Frost
reż. Šarūnas Bartas, Litwa/Francja/Ukraina/Polska 2017, 115’
MFF w Cannes 2017: sekcja Quinzaine des Réalisateurs
Dwójka młodych Litwinów, Rokas i Inga, zostaje wolontariuszami, którzy z konwojem pomocy humanitarnej jadą z Litwy na Ukrainę. Po drodze ich plany ulegają zmianie. Przez Polskę i zachodnią Ukrainę wkraczają w śnieżne tereny Donbasu, wiedzeni ciekawością zbliżają się do linii frontu, by tam na własnej skórze poczuć niebezpieczeństwo wojny. Szron, który miał premierę na festiwalu w Cannes w sekcji Quinzaine des Réalisateurs, zbudowany jest z elementów doskonale znanych wielbicielom autorskiej koncepcji kina Šarūnasa Bartasa. Ten minimalistyczny film drogi opiera się na dramaturgicznym ascetyzmie, naturalistycznych, szarych obrazach i powolnej narracji. Oszczędna warstwa emocjonalna kryje mocną, uniwersalną wymowę. O zupełnie niewidowiskowym cierpieniu i okrucieństwie wojny, ponurych ludziach w nią uwikłanych, wyniszczonych i smutnych pejzażach. Szron to koprodukcja, w którą włączyła się także Polska. Na drugim planie litewskim aktorom towarzyszą m.in. Vanessa Paradis i Andrzej Chyra.
(Katarzyna Wolanin dla www.nowehoryzonty.pl)

Zimowi Bracia | Vinterbrødre
reż. Hlynur Pálmason, Dania 2017, 100’
Camerimage 2017: najlepszy debiut operatorski (Maria von Hausswolff)
MFF w Locarno 2017: konkurs główny, najlepszy aktor (Elliott Crosset Hove), Nagroda Jury Młodzieżowego, Europa Cinemas Label, Wyróżnienie Specjalne Jury Ekumenicznego
CPH PIX 2017: najlepszy nowy talent (Hlynur Pálmason)
Weź haust mroźnego powietrza, zaciągnij się śniegiem – i pozwól sobie na najdziwniejszą podróż zimową, jakiej doświadczyłeś w kinie. Surrealistyczny, absurdalny, zostawiający na białym puchu ślady czarnego humoru film Hlynura Pálmasona zabiera nas do górniczej osady położonej w środku lasu. Mieszkają tu, jak przystało na bajkę, dwaj bracia. Jeden z nich, ten młodszy, pędzi bimber, desperacko tęskni za miłością i powtarza, że każdy ma w sobie ciemną stronę. W świecie filmu jej metaforą jest kopalnia, gdzie światła czołówek z trudem rozpraszają mrok, w którym cicho narasta napięcie pomiędzy pracującymi mężczyznami. Wizyjni, zaskakujący, intensywnie oddziałujący poprzez obrazy Zimowi bracia opowiadają właśnie o tym, co ukryte: o rywalizacji, agresji, pragnieniu zemsty, które wydobyte z kopalni ludzkiej duszy ranią i niszczą. Ale także o tym wszystkim, co może powstrzymać ciemność.
(Małgorzata Sadowska dla www.nowegoryzonty.pl)

Kino Pod Baranami
Rynek Główny 27
31-010 Kraków
12 423 07 68
www.kinopodbaranami.pl

źródło: informacja prasowa